Las montañas

Góry...
Wielki, majestatyczny,niewzruszony,
pełen unikalnego piękna,
twór matki natury.
Zaśnieżone, białe szczyty,
wśród mgieł rzedniejących
malowniczo się wyłaniają,
o małości człowieka przypominają,
kiedy to z ich wysokości
świat z nowej perspektywy poznajesz...

W małym spokojnym miasteczku...

Małe, spokojne miasteczko,
gdzie prawie każdy każdego zna,
a w nim pod obstrzałem
wścibskich przechodniów spojrzeń,
przekonana o swej wartości ja.
Nie jest żadną sztuką
w bezbarwnym tłumie się zgubić,
prawdziwym talentem i odwagą
jest coś interesującego zaproponować umieć,
w małym spokojnym miasteczku... 

Jeszcze trochę lata...

Już dni coraz krótsze,
 już noce coraz zimniejsze.
Już słońce jakby mniej ciepła daje,
jakby mniej do kąpieli
woda w rzece, morzu , jeziorze zachęca.
Coraz bardziej czerwienieje
obsypana koralami jarzębina.
Jeszcze trochę i skończy się lato,
po którym oprócz zamkniętych w słoikach
wspaniałych kolorów i smaków
zostaną ciekawe wspomnienia...

Przekonaj mnie...

Obejmij mnie swoją miłością, 
otul mnie swoją czułością,
dotknij mnie swą wrażliwością,
rozgrzej mnie swą życzliwością.
Przekonaj mnie do siebie proszę 
swoją skromna lecz wspaniałą osobą,
abym nigdy nie żałowała tego,
że na przekór wszystkiemu i wszystkim 
że to właśnie ciebie pokochałam,
że z tobą być się zdecydowałam. 

To co się liczy...

Czasem do końca cię nie rozumiem,
czasem cię rozgryźć nie umiem,
ale wiesz jak przyjemność sprawić,
gdy na uczucie wszystko postawisz.
Czasem ci brak cierpliwości,
czasem niepotrzebnie się złościsz,
ale to jest najistotniejsze,
że jestem dla ciebie najważniejsza.
Czasem bywa aż nadto krytycznie,
czasem bywa ciut prozaicznie,
ale w tym wszystkim się liczy najwięcej
dobre, wierne i kochające serce.

Szkoda życia....

Życie jest zbyt piękne,
życie jest zbyt krótkie,
żeby marnować je na urazy,
żeby marnować je na kłótnie.
Jak rzekł mądry człowiek,
zgoda buduje, niezgoda rujnuje.
Żyj więc tak, aby przez to,
co uczyniłeś w gniewie,
nikt przez ciebie nie płakał,
bo wredny los lubi figle płatać
i możesz wcale nie zdążyć
powiedzieć słowa przepraszam.

El lluvioso día

Znów pada deszcz...
to niebo chce nam pokazać
swą zachmurzoną, zapłakaną twarz.
wylewając na wszystko
nagromadzony smutek i żal...
Po mokrych oknach i parasolach
krople deszczu jak łzy,
cienkimi strużkami spływają.
Coraz większym kawałkiem błękitu
przygnębienia i refleksji pora się kończy,
promień słońca, uśmiech radości,
obietnica pogody ducha...